Lieve lezers,

Er zijn een hoop dagen verstreken en een hoop avonturen nog onbeschreven. Ik trap deze blog af met een heeeeeel erg vervelend avontuur.
Bij ons hotelletje in Chiang Mai, waar ik in de vorige blog was geeindigd, had ik al mijn kleren (behalve die ik aan had ;) ) ingeleverd voor de ' laundry '. Vol goede hoop keerde ik voor vertrek, twee dagen later, terug naar de balie om voor 80 baht (2 euro) mijn gewassen kleren op te halen. Maar mijn kleren waren er niet meer. Rustig blijven bracht helaas geen geluk. Na twee uur alles proberen was het duidelijk dat iemand anders voor 80 baht hele mooie kleren had ' gekocht ' .
Huilen met de pet op dus, want er zaten super mooie en dure kleren bij, die ik speciaal had geselecteerd om mee te nemen op reis :(.

Met de slaaptrein naar Bangkok was geen pretje met die stinkende kleren aan. Ondanks dat toch heerlijk geslapen, onder een roggelende monnik. In Bangkok aangekomen hadden we een dag te overbruggen, de nachtbus naar het zuiden ging pas in de avond. We zijn naar de TAT gegaan om onze tassen te dumpen, en gelukkig is het pnze TAT gelukt om 2000 baht (50 euro) het hotel in Chiang Mai te krijgen als soort van schadevergoeding. Dat was dus mijn budget om een volledige nieuwe klerenkast te kopen. Uiteindelijk is het wel gelukt en ik ben best blij met mijn nieuwe kleren. Niet dat ze een perfecte vervanging zijn ( moehwehei huilen).

De reis naar het zuiden met de bus was een ramp. Lukte het eindelijk om in te doemelen, kwamen er een paar luidruchtige Fransen bij de volgende stop bij ons zitten. Die nacht heb ik dus niet geslapen. Bij Chumporn moesten we 3 uur wachten op de boot die ons naar Koh Tao zou brengen.

Hoe zuiderlijker we kwamen, hoe meer we de sporen van overstromingen konden zien. hoog water, slechte wegen, veel regen ( gelukkig hadden we daar niet veel last van).

Koh Tao is een klein eiland met nog best veel hoogteverschil. Het is er heel groen en de kusten zijn goed vertegenwoordigd door ronde zachtvormig ogende rotsen.
Op Koh Tao hebben we een 4 daagse duikcursus gevolgd, de Open Water Course, waarmee je in sommige landen (waaronder Australie) zonder gids mag duiken. Gelukkig hebben we alle drie de cursus met succes afgesloten. Koh Tao is zo geliefd onder de duikers, omdat overal rondom het eiland koraalriffen zijn met een enorm grote diversiteit aan zeedieren. Helaas hebben we niet heel veel daarvan gezien, maar ik zag de duikcursus ook vooral om te leren duiken en niet om de meest geweldige dingen te zien.

Het nachtleven was leuk in Koh Tao. Er waren meerdere strandtenten die elke avond fireshows gaven. Thaise jongemannen waren ziek goed in het rondslingeren van touwtjes die in de fik stonden of stokken of touwen. Heel gaaf, als je een beeld wilt hebben van hoe het eruit zag: check mijn foto's op de site onderaan mijn blog!

We hadden op de laatste dag in Koh Tao scooters gehuurd om het eiland nog even goed te bekijken. De wegen waren over het algemeen wel goed, maar als je van de grote weg afgaat moet je genoegen nemen met zand, modder, klei, water en stenen. Het was een heel avontuur om wegen die voor de meeste auto's onbegaanbaar zijn op te cruisen of omlaag te glijden met de scootertjes. Maar alles is goed gegaan. Geen schade ( behalve een lekke band van mij... gelukkig koste dat maar 200 baht (5 euro)) en geen verwondingen.

Na Koh Tao gingen we voor de full moon party naar Koh Pangann. Een heel verschil in eiland en mensen. Koh Pangann was veel groter en veel toeristischer. De plek waar de fullmoonparty werd gehouden was een soort stukje chersonissos, maar dan in Thailand en met Thaise ideeen over veiligheid en handhaving......

De bewuste avond hebben we allemaal heelhuids overleefd, de een met wat minder geheugen dan de ander, maar in ieder geval waren we slim genoeg om niet met de scooter (die we ook op Koh Pangann hadden gehuurd ( achterwiel claaaaaan) ) naar de crime scene te gaan en om geen paspoort of creditcard mee te nemen. Helaas hebben we wat slippers moeten zien vergaan in het super grote vuur dat opeens ontstond toen we aan het dansen waren op een podium, omdat een grote bak met olie, die de fireshow jongens nodig hadden, ontvlamde ;) Dat was best wel warm ja. Ik heb nog een Nederlander gered van de ondergang - hij werd in elkaar geslagen door een Zwitser - en ik heb voorlopig genoeg buckets gedronken.

Nu zijn we op Koh Lanta, een eiland dat qua grootte tussen Koh Tao en Koh Pangann in zit en heel erg relaxt is. Hier blijven we een paar dagen, om tot rust te komen en ons eetschema weer te herstellen. Vraag niet hoe het mogelijk is, maar de afgelopen 4 dagen hebben we niet of nauwelijks ontbeten of geluncht. En dan heb ik het over slapen nog niet gehad!

En dan verder: we gaan nog naar Koh Phe phe, schijnbaar het mooiste eiland van Thailand, en daarna terug naar Bangkok om naar Australie te vertrekken. De kans bestaat dat ik met mijn lieve zus Doenja nog wat langer in Thailand blijf. Plannen daarover zijn nog niet discreet.

Ik zal jullie weer op de hoogte houden zodra ik weer een rustig momentje heb. Als jullie vragen hebben over wat dan ook, kunnen jullie die gewoon stellen! ik kan in mijn volgende blog antwoord geven, of misschien wel direct bij mijn reacties.

Groetjes en liefs,
Kajan

Voor foto's check deze site (je moet volgens mij wel ingelogd zijn!)

http://www.facebook.com/#!/album.php?aid=310205&id=522466205