Zoals ik al zei, ben ik dus op dit moment in Melbourne.

Om precies te zijn, ik ben me heerlijk aan het vermaken in de state library van Victoria, Melboure. Daar is het gebruik van internet gratis, iets wat in een Australie zeldzaam fenomeen is: Gratis. Dat was een van de eerste dingen die mij opviel hier, tijden mijn eerste dagen in Syndey, alweer 3,5 week geleden. De valuta schijnt zich al een tijd niet meer op de juiste manier hebben aangepast.
Enfin, ik wil van deze blog geen klaagmuur maken. Ik begin mijn verhaal;
In het vliegtuig heb ik mijn uiterste best gedaan om de high score van Rutger met Tetris te verbreken. Er staat namelijk een nogal hoge prijs op en ik durfde eerlijk gezegd niet te gaan slapen. Dat kwam omdat er een engerik naast me zat. Geen verdere details.
Het verbreken is me niet gelukt, en het wakker blijven ook niet, waardoor met een schok wakker werd met de consoler nog in mijn hand. Gelukkig was de engerik ook aan het slapen. In Syndey hoefde ik gelukkig niet mijn hele tas uit te pakken waardoor ik gelijk door kon lopen en buiten kon genieten van de Australische zon. na 3 uur bellen lukte het me een hostel te vinden die goedkoop was, in het centrum zat, plek had `en voor gratis transfer zorgde naar het centrum toe.

Een kort ritje verder en ik stond met mijn rugzakken voor de deur van Maze backpackers. Het eerste wat ik deed was douchen en slapen, voor 12 uur lang. Ik was in het stadsgedeelte terecht komen waar verschrikkelijk veel aziaten wonen, dus tijdens de eerste paar expedities stadinwaarts waande ik me nog niet echt in Syndey. Toen op Kerstdag, mocht ik mee met een grote groep backpackers dien naar Bronte beach gingen, een grote picknick plek en een flink strand met veel golfslag. Daar heb ik flink lopen chillen en kennis gemaakt met de Australische zon, de Australische golven en Duitste meiden. Dat is helemaal niet raar, want in Australie zijn op het moment 5 miljoen Duitste Backpackers en dat betekent dat je ze oooveral ziet.
Ik ben aan het einde van de dag naar Bondi beacht gelopen, de grote broer van Bronte beach.
Dat strand is echt insane. Ik ben nog naar de strandwacht gegaan, je weet wel, van het tv programma Bondi Rescue, en ik heb gevraagd of ik mocht werken daar. Dat mocht wel, maar dan moest ik in Augustus bij de centrale selectie aanwezig zijn. Jammer, want dan ben ik weer terug in NL!

Na een dag of 4 vertrok ik richtig de Blue Mountains, een natuurpark ten Westen van Sydney, want ik had mijn oude vrienden geroken. na 10 minuten ronddwalen in het kleine dorpje Katoomba vond ik Rutger. En hij vond mij. We vonden elkaar. Hij was daar al een paar dagen met Jelle en had het al gezien daar. Na een korte rondleiding die dag en een gratis nacht in het YHA hostel vetrokken we dus weer naar Sydney, nu met zijn 3en. De 3 men wolfpack was weer united en het voelde alsof we nooit gesplitst waren geweest.

Terug in Syndey pakten we de Ferry naar Manly beacht. Het uiterste Oosterlijke puntje. een soort dorp wat nog bij Syndey stad hoorde. Er was een heel leuk strand met veel beachvolley bal velden en er was er niet super de lux druk. Helaas was het enige hostel dat we onden vinden voor de tijd dat we wilden boeken ( de tijd rondom NewYearsEve) 50 dollar per nacht..... daar gingen mijn zuurverdiende centjes)
In Manly zijn we beach volley ballers geworden. Omdat we Jeroen, onze 4e wiel aan de wagen, ontmoet hadden konden we interessante potjes 2 tegen 2 spelen. En op die manier hebben wij het jaar afgesloten. Overdag chillen op het strand en leren beach volleyballen en s'avonds de beroemde Australische Goon ( goedkope zoete wijn) uittesten.... Voor sommigen, ik zal geen namen noemen Jelle, was dat geen goede ervaring, voor anderen wel.
Op oudjaarsdag, gingen wij met Aniek en Renske, twee gezellige Hollandse meiden, op zoek naar Bradley's head, een goed uitzichtpunt op de Harbour Bridge en het oprah house. Opvallend aan deze plek was dat je hier wel je eigen eten en drinken mee mocht nemen `en dat er een strandje waar je kon zwemmen. De rest van de plekken, zoals the botanic gardens, hadden deze voordelen niet.

We waren gewapend met onze helaas niet super lekker geworden vers gebakken oliebollen. Omdat er zo veel nederlanders waren hadden we een soort kolonie opgericht. We deelden wijn, bier, oliebollen, verhalen en natuurlijk slechte grappen. En toen.....
Opeens was het daar, het moment, @ ) !! oh sorry 2011 !!!!! geen countdown, gewoon opeens een vuurwerkshow waar je u in het kwadraat tegen zegt. Voor een moment waren duizenden mensen op bradley's head en miljoenen mensen in Sydney alle zorgen even vergeten. Het massale gedeelde euforisme zorgde voor een moment puur genieten. En daarna, toen het moment over was, begon de lijdensweg terug. 4 uur later lag ik met blaren op mijn voeten van het lopen in bed, na te 'genieten' van de terug weg.
We wilden sydney uit, zo snel mogelijk. Omdat Jeroen, ons nieuwe aanwinst, 21 jaar is, konden we een auto huren. De plannen werden snel gesmeed: we gingen de kustlijn van Sydney naar Melbourne afrijden en dan op een van de fruitplantages boven Melbourne werk zoeken.
Een heerlijk plan natuurlijk, want hiermee hadden we `en een road trip, en onafhankelijkheid, en twee hengels en kampeermateriaal die we van twee backpackers kregen terwijl we onze auto aan het inpakken waren. En we konden regelrecht naar het werk rijden en als klap op de vuurpijl...... we hoefden de auto niet in Sydney terug te brengen, maar we konden dat ook in Melbourne doen!
De road trip was super leuk. En ook al was het niet helemaal officieel goedgekeurd dat ik reed, was het ook een leerzaam. Links rijden, s'nachts rijden, door de modder rijden, dieren op de weg proberen te ontwijken en natuurlijk duitste blondinies in hun volkswagen achtervolgen.
Omdat we de tweede nacht geen accomodatie konden vinden, zijn jeroen en ik de nacht doorgereden richting adelaide. De volgende dag, na een paar uurtjes geslapen te hebben. Reden we de beroemde Great oceans Road terug naar Melbourne. BEAUTIFUL.
Leuk leuk nog een ongeluk gezien waarbij het stekelvarken en tevens de dader van het ongeluk het wel overleefde. En toen op weg naar de fruitplantages....... tsja

Wat kan ik daarover zeggen. We begonnen met zoeken in Seymour omdat daar zogenaamd veel wijngaarden zouden zijn....bovendien zou het druivenseizoen in januari starten dus we verwachtten met de neus in de boter te vallen.
Maar niets was minder waar. Na 3 uur allerlei boeren proberen reden we verder naar Shepparton, daar aangekomen was het te laat om te gaan zoeken dus gingen we maar slapen.

De volgende dag hebben we verder gezocht, het was de laatste dag dat we de auto ter beschikking hadden dus we moesten iets vinden. Maar het werd ons maar niet gegund. Uiteindelijk zijn we, na veel locale fruitboeren geprobeerd te hebben, terecht gekomen in een soort backpacker work hostel. Dat werd gerund door een soort half mens half draak, die erg deed denken aan een kwaadaardige heks uit het leger. Ze bood een week accomodatie aan en elke dag werk, ze was dus een soort uitzendbureau en tegelijkertijd een hostel.

Van geen kwaad bewust reden we dan ook de volgende morgen vroeg naar het dorpje Mooroopna toe, waar ons 'geluk' hostel gelegen was. Jeroen en ik zette na onze spullen gedropt te hebben onze reis voort naar Melbourne, omdat we de auto terug moesten brengen.
Dat was heel leuk want zonder al dat gewicht gaat je auto veel harder.

In Melbourne ging alles goed. We waren op tijd, geen schade, geen problemen.

En toen terug.... we hadden expres niet ge informeerd naar trein of busreizen, omdat we het avontuurlijk wilden doen; we wilden gaan liften. En dat is helemaal goed gegaan. In 3,5 uur (200 km) waren we weer terug in het godvergeten dorpje Mooroopna. En daar begon de hel.

De reden dat we geen werk konden vinden is dat het kersen seizoen net was afgelopen en de abrikozen, perziken en appels nog niet waren begonnen. We zaten dus in een soort kloof tussen de seizoenen, veroorzaakt door het koude weer.
Toen we aankwamen in het werk-kamp, begon de stortvloed van 1 week. Het had weinig gescheeld of we hadden een ark moeten bouwen. En het werk dat aanvankelijk beschikbaar was (volgens de heks dan) konden we niet meer doen door het slechte weer.

Maar we hebben niet helemaal niks gedaan. 1,5 dag tomaten plukken en 1 dag abrikozen. Maar dat ging moeizaam, weinig instructie, veel regen en kapotte vruchten.

Na 1 week hadden we het dan ook wel gezien. Bye bye mooroopna. Het was ergens verleidelijk om het toch nog wat langer te proberen, omdat er goed weer op komst was en de locale kerk een hele gezellige en lieve barbeque (gratis) voor backpackers had georganiseerd. Die avond, ons galgenmaal, hebben we uiteindelijk toch besloten de benen te nemen.

En wel alsvolgt:

We splitsen ons op en wie het eerst op Federation square is in Melbourne zonder ook maar 1 cent te betalen is de winnaar. Jullie lezen het goed; we gingen voor de hitch hike competition.

En ik heb natuurlijk gewonnen. in 2 uur 48 minuten. haha. Rutger heeft verloren en Jelle en Jeroen delen de 2e plek. (dit lezen jullie waarschijnlijk niet op Rutgers blog)

De sfeer in Melbourne beviel ons allen al direct zeer goed en dat doet het nog steeds. Heel veel leuke mensen en zonneschijn. En, gister heb ik een baantje gevonden. En niet zo maar een baantje: ik word een van Melbournes eerste Pedi Cab drivers. Fiets taxi dus. Voor geintereseerden: http://portphillippedicabs.com/

Waarschijnlijk is er genoeg plek voor Rut , Jel en Jeroenke. Dat horen we morgen!

Ik blijf dus voorlopig in Melbourne (St Kilda beach) om daar wat centjes te verdienen. Wellicht ga ik wat later naar Nieuw Zeeland, afhankelijk van hoe het fietsen me bevalt.
Maar wat ik wel weet: een beetje sporten kan geen kwaad, sterker nog: na dat australische dieet van afgelopen tijd, in combinatie met het junkfood dat je als backpackers af en toe genoodzaakt bent te eten....... kan ik wel wat sport gebruiken.

Ik schrijf jullie zodra er weer heftige dingen gebeurd zijn. Ga daar maar van uit ;)

Cheers everybody, box knuffel en kus

Kajan