hallo!

wat ben ik toch een wreedaard dat ik jullie zo lang ik spanning laat afwachten. Ik ben gelukkig nog zo goed als onaangetast van alle rampen die er aan deze kant van de wereld voordurend gebeuren. Geen overstroming, orkaan of aarbeving heeft mij getroffen. En ik hoop dat de toekomstige nucleaire ramp dat ook niet zal doen! Het is schandalig dat ik niet iedereen bericht heb ik de afgelopen 2 maanden, laten we het erop houden dat het reizigersleven nauwelijks ruimte biedt aan een 'blog' momentje.

We waren aangekomen in Melbourne. Port philip pedi cabs scheen in eerste instantie een perfecte uitkomst voor mij, na 2,5 maand uitbundig gereisd te hebben. Het zou mijn schatkist weer een beetje op peil brengen en ik zou er nog eens fit van kunnen worden ook! In tweede instantie bleek het baantje een teleurstelling van jewelste, omdat je op sommige dagen niets verdiende.
Dat kwam omdat het bedrijfje zo nieuw was in Melbourne dat er veel mensen waren die nog nooit een fietstaxi gezien hadden. Samen met Rutger en Jelle was ik dus de eerste dagen een soort van attractie om naar te kijken in plaats van dat mensen een ritje wilden. In derde instantie was het baantje prachig.

Na een paar dagen begon het langzamerhand echt een succes te worden. We werden vaker aangehouden, mensen gaven fooien, portiers en serveersters van restaurantjes en barretjes begonnen ons al te herkennen, en altijd die lachende mensen. De kracht van een honderden lachen werkt soms beter voor je gemoed dan geld. Daarnaast was de baas en oprichter van het bedrijfje, Andrew, een prima vent, die na het werk ons wel eens uitnodigde om in zijn appartement een paar biertje te komen drinken. Alhoewel de dagen eentonig waren, was geen dag saai.
De dagen in Melbourne waren inhoudelijk niet heel interessant. Opstaan in een gezellige kamer met 5 andere backpackers, ontbijten met een liter thee en wat fruit en dan naar het werk gaan, waar van alles gebeurde. Na het werk soms wat bier maar meestal terug naar het hostel, waar mijn vermoeide benen niet toelieten om andere dingen te doen dan te slapen.

De Dutch Pioneers werden voor de 2e keer deze wereldreis van elkaar gescheiden, toen Jumbo Jelle en Ribo Rutger niet hun ticket nog een keer wilden verzetten. Het galgenmaal voor het triumviraat, gesponsord door de ouders van Jelle waarmee Jelle in Nieuw Zeeland zou gaan reizen, was absoluut de beste avondmaaltijd in Melbourne voor mij geweest, dankje daarvoor nog! De volgende dag verdween Jelle voor een onzekere tijd uit het visier. Rutger volgde hem een paar dagen later, waardoor het wat stiller werd in het fietstaxi bedrijfje. Ik bleef gelukkig mensen aantrekken en opleiden zodat de 10 fietsen zo vaak mogelijk gebruikt konden worden en natuurlijk om nieuwe collega's te hebben....maar een goede vervanging is er nooit geweest.

Toen de boys weg waren, gebeurde er een paar opmerkelijke dingen. Sint Kilda festival kwam langs, een festival in st kilda, de strand buurt van melbourne, waar 400 000 mensen op af kwamen. Gratis toegankelijke muziekpodia en workshops waren geen uitzondering. Er waren zo veel mensen dat we helaas niet mochten rijden in onze buurt, maar de drukte was niets vergeleken bij de oud hollandse Koninginnedag.

Een week eerder had ik een interview met een jounaliste van een locale krant. Zij wilde een beetje het levensverhaal van mij in het kort weten. De dag voor mijn vertrek kwam in de Melbourne Weekly, een bijlage bij de Times Melbourne, een artikel over mij. Hier is de link!!

http://www.melbourneweeklyportphillip.com.au/news/local/news/general/my-voice-kajan-kort/2075102.aspx

En toen vertrok in naar NZ, ik zal dit in mijn volgende blog behandelen!!

Tot snel, X Kajan