Hoi allemaal,

Al meer dan een maand zit ik aan de andere kant van de wereld; Nieuw Zeeland. Dit prachtige land zal ik niet onbeschreven laten en natuurlijk zijn er ook veel opmerkelijke dingen gebeurd die ik met jullie wil delen. Avonturen, toevalligheden, geluk EN ongeluk, dat hoort helaas ook bij reizen.

De kracht van een gesprek.

Na een paar weken fietsen op een driewieler met dikke toeristen achterin was ik helemaal klaar om een stukje oostelijker te gaan; met getrainde beenspieren en een veel lichtere rugzak (ik heb veel overbodige spullen achtergelaten in Melbourne) stapte ik het vliegtuig uit in Auckland.

Met de neiging niet 13 in een dozijn te willen zijn vond ik het niet erg dat ik tijdens een gesprek met een vliegveldmedewerkster alle shuttlebussen naar de stad miste. Ik hoopte een andere manier van transport (en natuurlijk een goedkopere) te vinden, ook al was het 11 uur s'avonds. En ja, Aliesha, de jongedame, bracht me even later hoogstpersoonlijk naar het centrum van Auckland; missie 1 volbracht.Na 20 minuten had ik een hostel gevonden en ging ik maar eens wat aan mijn jetleg doen.

De discovery of Orange Pearl

De volgende dag volgde ik het advies van Aliesha op. Ik nam een kijkje op Trademe.com, een soort marktplaats.nl in Nieuw zeeland, met het systeem van ebay, dus met een tijdslimiet. Zonder er heel er diep over na te denken bood ik mee met veilingen voor drie auto's. Gelukkig won ik een dag later 1 in plaats van 3. Dat ik een auto wilde kopen was geen impulsieve actie. Ik had alles op alles gezet mijn rijbewijs te halen in Nederland om mogelijk te kunnen zijn een roadtrip te doen op reis. Met je eigen auto zou je overal heen kunnen gaan waar je zou willen, zonder je duim uren lang omhoog te houden of met stinkende (andere) backpackers in een tourbus te zitten.

De auto die ik plots in handen kreeg was een echt pareltje, ze is een Honda civic uit het jaar 1977. Dat is dus de eerste versie. Naast dat ze prachtige ogen (koplampen) en interieur (schapenvacht) heeft, is ze ook nog eens volledig oranje. Als Hollander kon ik deze geweldige auto niet aan me voorbij laten gaan, zeker niet voor de prijs die ik ervoor betaalde: 811 nz$. (430 euro) Het enige probleem was dat ze nog geen apk had en dat er wat klusjes gedaan 'zouden kunnen' worden.

Weer een dag later kon ik met wat improviseren mijn ap-keuring krijgen en daarmee een verzekering afsluiten, wat niet verplicht is in nz maar toch wel beter.... ja toch? Mijn roadtrip kon beginnen! De realiteit schudde me de volgende dageraad even wakker toen ik twee bonnen onder mijn ruitenwissers vandaan haalde. Dat was heel vervelend.

Warmte in het Noorden

Ik vertrok Auckland niet alleen, mijn eerste bijrijder had de bijrijderstoel al snel geclaimd. Francis Nathalie uit Canada, ontmoet tijdens het uitgaan in de stad, ging met me mee naar het uiterste noorden van nz. In de volgende dagen rolde de ene toevalligheid in de andere over. We vonden een sleutelhanger (mister Ken) voor mijn 'eenzame' autosleutel, we ontmoetten een gestoorde drugsgebruikende local, ontdekten dat rijden zonder voldoende motorolie niet goed is voor de motor, ontdekten dat werken voor accomodatie en eten een prima manier is van reizen en dat kiwi's (mensen uit nz) ontzettend hartelijke mensen zijn! Ook kwamen we met Orange pearl vast te zitten toen we op het strand wilden gaan rijden, hebben we een 50 meter hoge zandduin leren te bedwingen met een surfboard en hebben we de meest slingerende snelweg ter wereld ontdekt. Francis leerde me veel moeilijke engelse woorden, zoalsdiscombobulated,infatuate, fertilize en intoxicated. Het hoogtepunt in deze dagen was zeker toen ik na een ochtendje werken voor John uit Tutukaka en een middagje surfen in Matapouri in een 38 graden warme spa naar de sterren zat te kijken.

A real Kiwi experience

Terug in de grootste stad van nz zette ik Francis af. Ook al was het goed om even niet meer met haar te zijn, voelde het toch plotseling heel alleen. Even leek de ketting van toevalligheden en geluk verbroken te zijn. Ik reed naar het vliegveld, om te kijken of Aliesha er was. Op facebook had ze gezegd dat ik eventueel wel met mijn tentje ( die ik toen nog niet had ) in haar tuin (ze heeft een boerderij) kon slapen. Natuurlijk is dat 16 keer beter dan slapen in een vies en duur hostel, waar je met 7 anderen in een te kleine kamer slaapt en waar je spullen 1 voor 1 verdwijnen..... ik vond haar op het vliegveld en 2 uur later reden we achter elkaar de oprit van haar huis op. Haar moeder, Yvon, origineel Nederlands, had gelukkig een bedje voor mij klaargelegd in de logeerkamer.

De reden waarom ik maar liefst 4 dagen bij het meest gezellige (ongeplande) gastgezin ben geweest is dat Yvon met de grasmaaier een steek lanceerde die een van mijn autoruiten brak. Niemand had een vervangend glas aangezien Orang Pearl een auto van 34 jaar is en er maar een paar rondrijden in NZ. Met iedereen uit het gezin had ik wel een avontuur. Met pap Chris ging ik verstopte gierputten uitzuigen (zoals in dirty jobs ja!), met broer Paul ging ik naar een exclusief verjaardagsfeest en naar het strand, en de twins lieten me de dieren rondom het huis zien. Uiteindelijk hebben we een plexiglasplaat laten snijden in de vorm van een ruit. Onbreekbaar maar helaas illegaal. Achja er zijn zo veel dingen illegaal.

De ervaring die ik aan dit warme gezin heb overgehouden is onbetaalbaar. Zoiets kan je niet boeken bij een reisbureau. En natuurlijk was het ook heel leerzaam, om echte kiwi's (nieuw zeelanders) te ontmoeten en te leven hoe zij leven. Niet dat dat heel veel verschilt met Nederland; in beide landen heerst de westerse cultuur natuurlijk; maar in de kleine dingen zit al meer verschil dan je denkt. Er is een bustour te boeken die 'Kiwi experience' heet, maar een echte kiwi experience vind je niet in hostels en in grote steden, eerder op een boerderij buiten de stad.

Surfen in de regen.

Ik vervolgde mijn reis naar Raglan, de surfhoofdstad van nz. Ik kreeg het voor elkaar 2 dagen gratis een surfplank en een wetsuit te krijgen om (mezelf) te leren surfen. Door de storm was de stroming heel sterk en de golven heel ruig. Het koste me heel veel kracht en tijd om niet af te drijven. Maar het surfen ging steeds beter. Good fun. En of ik nog wat zout bij mijn pasta hoefde die avond.....nee dankje.

Water, wind en rotte eieren.

Verder naar Taupo, in het midden van het Noordereiland van nz. Het viel me inmiddels op dat ALLE wegen in nz super mooi zijn en, wat ik eigenlijk heel leuk vind, dat de maximumsnelheden bijna altijd niet te realiseren. De adviessnelheid is meestal de hoogst verdraagbare snelheid, ongeacht de auto die je hebt. Ik bezocht in de stromende regen het ecologisch eiland mangatautari, waar de originele planten en dieren (vogels) uit nz worden beschermd tegen ziektes en ge''introduceerde dieren.Daarna 'landde' ik in Taupo, waar ik een heel leuk hostel vond. In Taupo werden voorbereidingen getroffen voor IronMan, een triathlon voor echte bikkels. Die nacht droomde ik dat ik meedeed en de ochtend daarna besloot ik in Nederland aan de slag te gaan met deze drie sporten.

De regen verpeste een paar dagen en uiteindelijk vertrok ik met 2 nieuwe reisgenootjes, in de regen, naar het zuiden. We hadden onze pijlen gericht op de mount doom, zoals die heet in de film The lord of the ring'. Er is een 8 uur durende wandeltoch mogelijk die je door allerlei vulkanisch gesteente leidt. Ook zijn de hoge bergmeertjes ofwel warm ofwel vol met zwaveldampen of allebei. Rotte eierenlucht zoals dat nog wel eens voorkwam in de voormalige gangen van de werkplaats. haha ik was het toen echt niet!

Aanvankelijk was er slecht weer voorspeld voor de dag dat we het wilden wagen, maar de ochtend voor vertrek werd er groen licht gegeven. De intens harde wind op de berg zorgde voor veel wolken en belemmerde zo dus het zicht, bovendien was het ijs en ijs koud; blijven bewegen dus. Op facebook zien jullie hoe mijn beenharen tijdens deze tocht bevroren.

Rescue Romeo Uniform

Ondertussen had ik al wat contact met Rutger opgenomen. IK zouhem een paar dagen later ontmoeten in Picton, de plaats waar de ferry je afzet op het zuidereiland.

Na veel miscommunicaties met een nieuwe bijrijdster, dit keer uit zweden, en heel veel mooie kilometers door de extreme natuur van nz, kwam ik aan in Wellington. Rutger had vrij directe versterking nodig op het zuidereiland, hij werd veelvuldig belaagd en bespioneerd door aziaten en werd hij na het 'verliezen' van zijn ipod bijna nog bestolen van zijn kleren. (dat is trouwens nog gebeurd ook) Wellington kreeg dus maar een spoedbezoekje van mij, de volgende dag reed Orange Pearl de ferry in, op naar het zuiden.

Toen ik aankwam in Picton was Romeo Uniform (rutger) in kritieke situatie. Ik had niet veel later moeten komen of hij was onherstelbaar ontspoord. Die nacht sliepen we in het beroemde Abel Tasman national park, onze eerste nacht in een tent.

Abel Tasmans achtertuin

De eerste (westerse) wereldreiziger die een voet liet zetten op nieuw zeeland was de Nederlander Abel Tasman. Het prachtige natuurgebied wordt aan de noordkant en de oostkant begrensd door adembenemende stranden en landinwaarts wisselen de glooiende met struiken begroeide heuvels zich af met tropisch woud; kleine riviertjes stromen vredig door onaangetaste natuur. Onze geplande 'wandeling' bleek langer dan gedacht. Zonder kaart, kompas, horloge en duidelijk plan begonnen we te lopen. Eten voor 2 dagen in de rugzak. Gewapend met onze hersenen en doorzettingsvermogen lukte het ons om na 4 uur cross county door het oerwoud gelopen, geklauterd en gekropen te hebben, kwamen we een historisch pad tegen. Op de eerste dag leerden we veel over hoe handig het wel niet is om je eigen pad te proberen te vinden......

Het eten ging nog sneller op dan gedacht, aangezien we bleven doorgaan met uitputtende avonturen. We moesten dus gaan jagen. (of honger lijden maar dat was plan b) Mosselen en krab stonden voor twee nachten lang op de menukaart. En bijna pinguin-meeuw-vogel, maar die waren te snel. Dit waren de dagen waarbij ik geld bespaarde. Maar dat betekent niet dat ik geen pech had.... Ik viel tijdens het jagen op de rotsen bijSeparation point een paar meter naar beneden (au!).Mijn camera besloot een duikje in de zee te nemen en mijn broek vond een extra ventilatiegat bij de bips wel aantrekkelijk. Gelukkig was de materialistische schade erger dan de lichamelijke; een paar snee'en in mijn hand en een schaafwond op mijn been.

Na een paar dagen wildernis kwamen we s'nachts arm in arm aangestrompeld bij Orange Pearl. De ruim 90 kilometer koste ons 4 dagen en een camera (ik heb nog wel een traantje gelaten bij dit verlies).

Exploring the West coast

Met Rutger als derde bijrijder reed ik door de wildernis van Zuid Nieuw Zeeland. We besloten via de Westkust af te dalen naar het zuiden. De dagen hadden vrijwel allemaal een zelfde opbouw. Door de zon gewekt worden, ontbijten met pindakaas, jam en kaas, een stuk rijden en stoppen bij alle mooie plekken, fruit langs de weg kopen, roddelen over iedereen inclusief onszelf en s'avonds bij een romantische zonsondergang koken naast ons altijd afgelegen kampeerplekje. Af en toe een fikkie stoken, worstjes braden, ontdekken dat het niet handig is om met een ontkoppelde cilinder te rijden (au!), en helemaal gestoord worden van de sandflies, een soort kleiner irritanter broertje van de mug. Ze zijn sneller en hebben een zuignaald die veel meer pijn doet. En het geheim: ze zijn met DUIZENDEN.

Elke dag was het opmerkelijk goed weer, zelfs nu ik deze blog schrijf baal ik ervan dat ze geen openlucht internetcafe hebben verzonnen, behalve toen we in Greymouth waren. Onze kleren, de kleren die NIET kapot of gestolen waren, stonken minstens 3 uur in de wind en dat gold ook voor ons. We waren vergeten wat een douche was en moesten ons er weer even toe zetten om met anderen te communiceren. Dat gebeurt nu eenmaal als mannen verwilderen. Deze combinatie zorgde ervoor dat we toch voor een hostel kozen. We vonden het niet zo erg dat het regende, we kwamen lekker tot rust in de (gratis) prive bioscoop en wasten onze kleren. En een douche was natuurlijk ook heerlijk.

Hoe zuiderlijker we kwamen, hoe meer het landschap landinwaarts ruiger werd. De Franz jozef en de Fox gletsjer waren indrukwekkend, wetend dat ze bijna uitkomen in de zee! De westkust is wonderbaarlijk niet heel druk bezocht. De tankstations staan geregeld 100+ km van elkaar af en evenzo de steden of dorpen. Ik had precies genoeg gehad van de kust, met haar overshot aan sandflies en tekort aan bewoners, toen ik Orange Pearl (weer met 4 werkende cilinders) de bergen in stuurde, op weg naar Wanaka.

Juliet Echo

In Wanaka, een soort Tilburg van Zuid Nieuw Zeeland, overviel het lot ons weer. We wilden eigenlijk net weer vertrekken uit de stad, kamperen in iemand voortuin is geen goed plan, toen we een bijzondere verschijning op straat zagen lopen. Je weet wel, dat gevoel van sensatie dat je overvalt voordat je beseft wat er aan de hand is. Het was waar; we hadden onze verdwenen vriend Jelle gevonden. De kemphanen united, kilo romeo juliet. Die nacht maakten we weer kennis met ethanol. Long time no see. Gelukkig mocht dat de pret niet drukken; prachtige klanken kwamen tevoorschijn uit onze kelen bij de karaoke night. En daarna versloegen ik en jelle de barman met een potje poolen dat ons 2 gratis nachten in een hostel opleverde.

De volgende dag waagden Rutger en ik me in het dichtbijgelegen mountainbike bos van Wanaka. Waarschijnlijk de goedkoopste manier om een super toffe dag te hebben. En een pijnlijke dag.... bij een schans landde ik verkeerd en schoot mijn schouder weer uit de kom! (AU!)

Dat we Jelle tegenkwamen was een groot toeval. Doordat hij een schijnbare aversie tegen buitenlandse simkaarten heeft is communicatie buiten de computer onbetaalbaar (onmogelijk) en drie keer raden waar Romeo en ik een gebrek aan hadden de weken voor Wanaka. We smeedden een plan. We zouden Jelle weer ontmoeten nadat Rutger en ik naar Queenstown, de 'adrenaline' hoofdstad van NZ, zouden zijn geweest. Hij wilde niet terug naar waar hij vandaan kwam. Dus zo kwam het, dat we na 2 dagen euforie ons weer opsplitsten.

Overleven in Queenstown

Daar reden we dan, twee Duitste liftende meiden achterin, onderweg naar Queenstown. Onderweg was te merken dat het herfst is. Groene massa verkleurt naar bruin, rood en geel. We reden recht naar het hostel waar we gratis konden slapen, ha wat is dat toch heerlijk. Gratis. En toen verkenden we het stadje. Van bovenaf is het redelijk lelijk, kiwi's schijnen het aantrekkelijk te vinden om daken van golfplaten te maken. Maar queenstown heeft wel een voetgangers gebied in het centrum wat de stad zeker gezellig maakt. We informeerden over de activiteiten die we konden doen hier..... ' wat kun je hier niet doen?' is een betere vraag. Maar aan alles zit een prijsje, en een prijsje kost centjes, en de centjes zijn bijna op.

Gisteren hebben we dus niet veel uitgegeven. Behalve aan een parkeerboete omdat ik op een brandput stond geparkeerd :@ !! We gingen wel naar het meer om daar te zwemmen, dat was namelijk gratis. Ook maakten we gister een illegale voettocht. We wilden de beroemde canyon swing van dichtbij bekijken. We doorkruisden prive terrein en al die bordjes. Uiteindelijk kwamen we er! En raad eens, we bespaarden door te lopen 50 dollar per persoon, dat zou je normaal moeten betalen om met een busje gebracht te worden en te kijken naar de mensen die hun longen uit hun lijf schreeuwen als ze zich laten vallen in een van de grootste schommels ter wereld (200 meter !).

Toch moesten we wel IETS doen voordat we verder zuidwaarts gingen. Dus we kozen uit alle activiteiten 1 activiteit uit. Paragliden. Dat hebben we vanochtend gedaan en het was tantoe vet. (heel erg leuk). We hebben er ook gratis foto's bij gekregen. nice. Ik heb er weer een doel bij in mijn leven; solo paraglider worden ;). We staan nu op het punt naar Milford Sound te rijden. We verlaten het drukke, dure en heftige Queenstown. Jelle ontmoeten we morgen in Balclutha voordat we het Catlins forest park onveilig gaan maken.

Dat was het dan. Mijn nieuwste blog. Ik hoop dat het fijn leesbaar is. Ik heb mijn best erop gedaan. Reacties zijn welkom!

Groetjes, box en knuffel, Kajan